Τι δεν ειπώθηκε στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ

Πολλά παρέλειψε στην εναρκτήρια ομιλία του ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Δεν είναι της ώρας να τα απαριθμήσουμε όλα.
Θα περιοριστούμε σε μερικά από αυτά.

Δεν αναφέρθηκε στο ολέθριο σύνθημα: «λεφτά υπάρχουν».
Το σύνθημα που έκρινε τις κρίσιμες εκλογές του 2009.
Στην πολιτική ιστορία όμως του τόπου, διαχρονικά, πάντα τις καταστροφικές περιόδους τις προεξόφλησαν και τις επέτειναν εκλογικά αποτελέσματα που διαμορφώθηκαν με βάση τέτοιου είδους ανιστόρητα συνθήματα.

Δεν αναφέρθηκε επίσης στην περίφημη πρόταση δημοψηφίσματος, που αιφνιδίασε όλη την Ευρώπη για τον ανεύθυνο τρόπο με τον οποίο έθετε το ζήτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο Ευρώ εν μέσω κρίσης.

Δεν αναφέρθηκε τέλος στο ιστορικά κρίσιμο γεγονός της παράδοσης από το ΠΑΣΟΚ της εξουσίας τον Νοέμβρη του 2011 όπου το ΠΑΣΟΚ κυριολεκτικά αυτό-αναιρέθηκε.
Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ παραιτήθηκε αδυνατώντας να συνεχίσει να κυβερνά.
Δεν την ανέτρεψε κανένας.
Κι αυτό δεν είναι από τα ζητήματα που εύκολα κανείς τα προσπερνά, σε έναν συνεδριακό απολογισμό.

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν εξαπάτησε την Ελληνική κοινωνία προκειμένου να υφαρπάξει την ψήφο της.
Στην συνέχεια λίγο έλειψε να την βάλει σε περιπέτειες (μέσω του δημοψηφίσματος).
Και τέλος αποποιήθηκε μόνο του τις κυβερνητικές του ευθύνες.
Ήταν δυνατόν όλα αυτά να μην οδηγήσουν στην εκλογική του συντριβή;
Να μην επιφέρουν την ανώμαλη εκλογική του προσγείωση;

Σκόπιμα ο Βενιζέλος (και το Συνέδριο) όλα αυτά τα παρέκαμψε.
Δεν είναι τα μνημόνια που ευθύνονται για την τεράστια ήττα του ΠΑΣΟΚ.
Αυτά συνέβαλαν εκ των υστέρων και επικουρικά.
Πως κρατούν σχετικά τις δυνάμεις τους η Ν.Δ. και η ΔΗΜΑΡ; Δεν επωμίσθηκαν και αυτά τα κόμματα το βάρος της μνημονιακής πολιτικής και μάλιστα στη φάση της πιο αυστηρής εφαρμογής της;
Χωρίς την συγκράτηση των ποσοστών της Ν.Δ. και της ΔΗΜΑΡ ποιο «ρυθμιστικό ρόλο» θα έπαιζε το καταρρέων ΠΑΣΟΚ;

Το ΠΑΣΟΚ δεν προσέφερε κανένα Εθνικό έργο στη διάρκεια της κρίσης. Είναι η πολιτική δύναμη που με την ανικανότητα, τα λάθη και τις παραλείψεις της, επέτεινε την κρίση. Οδήγησε την πολιτική ζωή του τόπου στα όρια της ακυβερνησίας. Η λύση Παπαδήμου, που επιστρατεύθηκε σαν λύση εθνικής ανάγκης, προέκυψε στο κενό που άφησε το ΠΑΣΟΚ εγκαταλείποντας άρον -άρον την εξουσία υπό το βάρος των δικών του και μόνο λαθών. Και για όλα αυτά ούτε μια λέξη.

Με τέτοιες λαθροχειρίες βέβαια ανασυγκροτήσεις δεν γίνονται. Μόνο κάτι εσωκομματικές ισορροπίες κρατιούνται κι αυτές άχρηστες και επιβαρυντικές και για ένα στοιχειώδες έστω συμμάζεμα του χώρου.

Και οι «παρόντες-απόντες» ( Λαλιώτης, Β. Παπανδρέου κλπ.) τι δουλειά είχαν σε ένα τέτοιο συνέδριο; Μήπως φοβούνται μη μείνουν απ’ έξω (ξεχασμένοι) από καμιά πιθανή νεκρανάσταση του ΠΑΣΟΚ; Ή έξω από καμία μεγάλη πρωτοβουλία ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς που θα αναλάβει και θα φέρει σε πέρας το Βενιζελικό ΠΑΣΟΚ;
Και οι στημένες –πανηγυρικές επιστροφές του πρώην;

Η σύνταξη του Πολιτικού Κέντρου Θεσσαλονίκης

Τα «εναλλακτικά» αδιέξοδα του Δημήτρη Χριστόφια

Στις 17 Φλεβάρη διεξάγονται οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. Από τις υποψηφιότητες λείπει το όνομα του Δ. Χριστόφια. Αντ’ αυτού κατεβαίνει ο Σταύρος Μαλάς νυν υπουργός υγείας και συνεργαζόμενος με το ΑΚΕΛ. Οι άλλες δύο κρίσιμες υποψηφιότητες είναι του Ν. Αναστασιάδη (ΔΗΣΥ+ ΔΗΚΟ) και η ανεξάρτητη υποψηφιότητα του Γ. Λιλλίκα (που υποστηρίζεται και από την ΕΔΕΚ). Ανάμεσα σε αυτές τις τρεις υποψηφιότητες θα κριθεί η εκλογή του νέου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η θητεία Χριστόφια κλείνει με άδοξο τρόπο. Πρόκειται για την αποτυχία ενός αριστερού εγχειρήματος, μιας αριστερής προσπάθειας διαχείρισης της κρίσης (από την οποία θα πρέπει να βγάλουμε τα αναγκαία συμπεράσματα).

Η μη κάθοδος του Δ. Χριστόφια στις εκλογές αποτελεί μια έμμεση αναγνώριση της αποτυχίας του. Όσο κι αν ο ίδιος επιχειρεί να την παρουσιάσει σαν μια πράξη «ηρωική», μια πράξη αντίστασης στους όρους των δανειστών. Η προσφυγή στον Ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης έγινε επί των ημερών του κι η προσφυγή αυτή, ως γνωστό, σημαίνει μνημόνια , λιτότητα, δημοσιονομικά μέτρα, ιδιωτικοποιήσεις κ.ά. Δεν είναι δυνατόν να μην τα γνώριζε όλα αυτά ο Δ. Χριστόφιας από πριν, και να υιοθετεί εκ των υστέρων αντι-μνημονιακά συνθήματα.

Η περίπτωση Χριστόφια δείχνει την κατάληξη που μπορεί να έχει, στις μέρες μας, η εύκολη πλειοδοσία σε υποθετικές εναλλακτικές λύσεις.

Είναι νωπές ακόμα οι εκφράσεις και τα υπονοούμενα που συνήθιζε να χρησιμοποιεί όλο το προηγούμενο διάστημα: «έχουμε κι άλλες λύσεις», «να είστε βέβαιοι ότι υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι».
Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι δεν γνώριζε πώς έχουν τα πράγματα διεθνώς. Ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν αποτελούν εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης.
Δεν είναι η άγνοια που χαρακτηρίζει τον εναλλακτισμό. Είναι η τυφλή πίστη σε αυτόν.

Η «εναλλακτικότητα» γενικά είναι ένα σύνδρομο που ακολουθεί την αριστερά σε όλον τον κόσμο.
Στο όνομά της επιβεβαιώνεται κάθε μορφής αριστερά (τι αριστερά άλλωστε θα ήταν αν δεν ήταν φορέας εναλλακτικών λύσεων;).

Κι αν συμβαίνει, όπως σήμερα, να μην υπάρχουν πειστικές εναλλακτικές απαντήσεις, ιδιαίτερα στην οικονομία, τότε τι γίνεται;
Τις επινοεί. Πιστεύει πως οφείλει να τις επινοεί. Αλλιώς διακυβεύεται η υπόστασή της.
Έτσι όμως οδηγείται, αργά ή γρήγορα, στην διάψευση των όσων υποστηρίζει, σε πισωγυρίσματα και ανακολουθίες και τελικά σε αλλεπάλληλες αποτυχίες (χωρίς να το κάνει αυτό εσκεμμένα, αλλά ως δέσμια των ιδεολογικών της πεποιθήσεων).

Η έλλειψη επεξεργασμένων και αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων αποτυπώνει σήμερα την κρίση της αριστεράς. Από δω ξεκινά η συζήτηση για το μέλλον της. Γεγονός που η Αριστερά δεν μπορεί να το παρακάμψει όσο κι αν, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται να μην την απασχολεί.

Η Ευρωπαϊκή αριστερά, σε όλες της τις εκφάνσεις, επιμένει να υποστηρίζει ότι μπορεί να διαχειριστεί με έναν άλλον τρόπο την κρίση. Δεν έχει καμιά τέτοια δυνατότητα. Μακάρι να είχε.
Το μόνο που έχει στις προγραμματικές της αποσκευές είναι ένα κράμα από προστατευτικά και Κεϋνσιανά μέτρα, αναποτελεσματικά για τις σημερινές συνθήκες, ενώ ο αντι-νεοφιλελευθερισμός της δεν συνιστά κανενός είδους εναλλακτική λύση.

Με αυτά τα δεδομένα αυτό που μπορεί να κάνει, όλο κι όλο, είναι να διαγράψει έναν κύκλο πειραματισμών προκειμένου να αναγκαστεί να προσφύγει στην συνέχεια στην Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση τη μόνη δυνατή σήμερα για τις χώρες της Ευρωζώνης.

Η ανατροπή της Ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής με τους σημερινούς (και μεσοπρόθεσμα μελλοντικούς) συσχετισμούς, είναι αδύνατη. Και είναι φανερό ότι κανενός είδους εξαίρεση στα πλαίσια της Ευρώπης δεν μπορεί να υπάρξει (άρα και όποια θεωρία για ριζική επαναδιαπραγμάτευση είναι κενή περιεχόμενου).

Η αριστερά λοιπόν δεν μπορεί να συνεχίσει να προβάλει αυτά τα ανέφικτα ως δυνατά. Να διεκδικεί Ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις χωρίς μνημόνια, χωρίς προγράμματα λιτότητας, χωρίς αποκρατικοποιήσεις, χωρίς θεσμικές μεταρρυθμίσεις.
Να προβάλει το πρότυπο ενός ασυμβίβαστου συνομιλητή χωρίς να υπάρχει κανένα περιθώριο για τέτοιου είδους συμπεριφορές και ρόλους στα πλαίσια της Ε.Ε.
Εναλλακτικό δεν είναι το ανέφικτο. Δεν είναι το εξωπραγματικό.

Η όλη κατάσταση γίνεται φανερό ότι, για την Αριστερά, απαιτεί πρώτα απ’ όλα έναν θεωρητικό επαναπροσδιορισμό και στη συνέχεια την επεξεργασία πρακτικών πολιτικών που θα συνιστούν ή όχι (αυτό θα εξαρτηθεί) μιαν άλλη πολιτική διαχείρισης της κρίσης. Αλλά αυτά είναι προβλήματα που οφείλουν να αντιμετωπισθούν στο απώτερο μέλλον, στα πλαίσια μιας ενδεχόμενης αντιμετώπισης της κρίσης της αριστεράς.

Προς το παρόν η αριστερά θα πρέπει να πάψει να καλλιεργεί αυταπάτες. Να δει κατάματα την αλήθεια, χωρίς ιδεολογισμούς και σύνδρομα. Έτσι μόνο θα βάλει ουσιαστικές υποθήκες για μιαν πιθανή «εναλλακτική» συνεισφορά  της στο μέλλον. Και (το πιο βασικό) θα σταματήσει μέσα από μια καθαρά ιδεολογική λειτουργία να υπόσχεται διάφορα ανέφικτα και να εξαπατά με αυτόν τον τρόπο την κοινωνία. Η αναξιοπιστία του Ελληνικού πολιτικού συστήματος την περιλαμβάνει. Δεν την έχει απ’ έξω.

Για την Ελλάδα και την Κύπρο σήμερα δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της προσαρμογής στα Ευρωπαϊκά δεδομένα. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό αντιληπτό τόσο καλύτερα. Η μοίρα μας είναι ταυτισμένη με αυτήν της Ευρώπης. Καιρός λοιπόν κι η Ελληνική αριστερά να εγκαταλείψει την χρόνια και μακάρια αυταρέσκειά της (όσο και αν την βολεύει πρόσκαιρα) και να εξευρωπαϊσθεί. Η πρόοδος της Ελλάδας έχει αυτήν την έννοια στις μέρες μας. Η αριστερά για νάναι της προόδου πρέπει να συμβάλει, με τον τρόπο της, σε αυτήν την εξέλιξη. Αλλιώς θα παραμείνει δύναμη αναχρονισμού που θα ψάχνει, στα δύσκολα, μέσα από ηρωικές εξόδους να εξασφαλίσει τα απαραίτητα άλλοθι των αποτυχιών της (όπως απεγνωσμένα επιχειρεί να το κάνει σήμερα στην Κύπρο).

Μήλιος Xρήστος
11-2- 2013

Γενάρης του 2013: Μια μικρή ανασκόπηση των εξελίξεων στην Μ. Ανατολή

 

Από την αραβική άνοιξη στον ισλαμικό χειμώνα;
Ανοιχτό ερώτημα που καθορίζει όμως τη δυναμική των εξελίξεων στον αραβικό κόσμο. Τα γεγονότα στην ευρύτερη περιοχή εναλλάσσονται με ταχύτητα, με αποτέλεσμα να προκύπτει ένα ρευστό σκηνικό που είναι δύσκολη η ασφαλής χαρτογράφησή του. Στη Συρία εκτός της πολιτικοστρατιωτικής αναβάθμισης της αντιπολίτευσης, υπήρξε και η αναγνώριση της, σε διεθνές διπλωματικό επίπεδο. Η πρόσφατη διεθνής διάσκεψη στο Μαρόκο κατέληξε στην αναγνώριση της Συριακής Εθνικής Συμμαχίας, ως νόμιμου εκπροσώπου του συριακού λαού από 114 κράτη, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και των 27 της Ε.Ε. Ακόμη και οι Ρώσοι (οι οποίοι ιστορικά έχουν ειδική σχέση με τη Συρία και διατηρούν μεγάλη ναυτική βάση στη χώρα), αναθεωρούν τη στάση υποστήριξης στο καθεστώς, καθώς διαβλέπουν πιθανή νίκη των αντικαθεστωτικών. Είναι πιθανόν η εμφύλια σύρραξη (πού άρχισε τον Μάρτιο του 2011), να διαρκέσει κι άλλο, όμως τι θα προκύψει μετά; Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα παραμείνει η Συρία ενιαίο κράτος στα σημερινά της σύνορα. Οι εσωτερικές θρησκευτικές έριδες, η αυτονομιστική δράση των Κούρδων της Συρίας και οι επεκτατικές βλέψεις των γειτόνων, προμηνούν μάλλον το αντίθετο.

Η Τουρκία διεκδικεί τη συμμετοχή της στα σχέδια της μετά Άσαντ εποχής. Έχει κι αυτή τις δικές της επεκτατικές τάσεις, στην περίπτωση διαμελισμού της Συρίας, πέραν του ότι μια ενδεχόμενη δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής περιοχής, στο βόριο τμήμα της Συρίας, την αφορά. Αξιοποιεί τη θέση της στο ΝΑΤΟ και εξοπλίζεται, με την άδειά του, με πυραύλους ΠΑΤΡΙΟΤ. Το ΝΑΤΟ από την μεριά του φαίνεται να ευνοεί, στο μέλλον, μια πιθανή ανάμειξη της ΤΟΥΡΚΊΑΣ στη Συριακή κρίση, γεγονός που θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στη σχέση Τουρκίας –Ιράν. Πάντως προς το παρόν παρά τις μεταξύ τους εντάσεις οι εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου και φυσικού αερίου, προς την Τουρκία συνεχίζονται κανονικά, εν μέσω διεθνών κυρώσεων.

Σημαντική παράμετρος στην περιοχή αποτελεί και η διαμορφούμενη σχέση ανάμεσα στην Ρωσία και την Τουρκία. Πρόσφατα είχαμε την επίσκεψη Πούτιν στην Άγκυρα στην διάρκεια της οποίας υπογράφτηκε μεγάλος αριθμός εμπορικών συμφωνιών όπως και μια ειδικής βαρύτητας συμφωνία για την κατασκευή στην Τουρκία μεγάλης Σοβιετικής μονάδας παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Η ανάπτυξη της Τουρκίας ολοένα πλέον περισσότερο εξαρτάται από τη Ρωσία, καθώς η Ρωσία μετατρέπεται σε σημαντικότατη αγορά εξαγωγής Τουρκικών προϊόντων. Η διαφωνία Πούτιν-Ερντογάν στο τέλος της συμφωνίας, στο ζήτημα της Συρίας, περιγράφει αδρά τη σχέση σύμπλευσης και αντιπαλότητας των δύο χωρών.

Στην Αίγυπτο τώρα ο πρόεδρος Μόρσι, προωθεί την πλήρη ισλαμοποίηση της Αιγύπτου. Ήδη είναι σε εξέλιξη μια δεύτερη εξέγερση από τις δυνάμεις που υποστηρίζουν τον κοσμικό χαρακτήρα του αιγυπτιακού κράτους. Οι νέες δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στη πρώτη εξέγερση, δεν είχαν τις πολιτικο-οργανωτικές δυνατότητες να επιβληθούν. Με συνέπεια να κυριαρχήσουν οι ισλαμιστές. Η τωρινή αντιπαράθεση μεταξύ Αδελφών Μουσουλμάνων και του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας, θα κρίνει τις πραγματικές δυνατότητες των αντιμαχομένων πλευρών. Κρίσιμος στην έκβαση της κρίσης θα είναι και ο ρόλος του στρατού που φαίνεται διχασμένος. Παίζεται ακόμη ένα ζήτημα και στο κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο, καθώς υπάρχει οικονομική κρίση και για αυτό ζητήθηκε από το ΔΝΤ δάνειο ύψους 4,8 δις. δολαρίων. Συμφωνία που προσωρινά αναβλήθηκε, αλλά με πολλαπλές συνέπειες, αν και όταν υλοποιηθεί.

Στο παλαιστινιακό τέλος σημειώθηκε μία πρόσκαιρη διπλωματική επιτυχία που όμως δεν δημιουργεί νομικό γεγονός. Για να υπάρξει πλήρης αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους θα χρειασθεί απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, όπου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διαθέτουν πολλές δυνατότητες επηρεασμού του αποτελέσματος. Αυτό βέβαια δεν μειώνει την σημασία της τελευταίας απόφασης του ΟΗΕ που παραμένει από κάθε άποψη σημαντική καθώς η ιδιότητα του παρατηρητή, πέρα από τη γενική πολιτική της σημασία, διασφαλίζει για τους Παλαιστίνιους κι ορισμένα δικαιώματα (τοποθετήσεις στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ, διατύπωση αιτημάτων κλπ).
Αλλά, επί της ουσίας, το Παλαιστινιακό τα τελευταία χρόνια, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι περιπλέκεται ολοένα περισσότερο με αποτέλεσμα η λύση του να γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Ανάμεσα στην Παλαιστινιακή αρχή της δυτικής όχθης και την Χαμάς της Λωρίδας της Γάζας υπάρχει αγεφύρωτο χάσμα. Η Παλαιστινιακή κοινότητα έχει οριστικά διαχωριστεί. Το ισλαμικό στοιχείο που έχει αναδειχθεί στους κόλπους της αποτελεί μια δυναμική παράμετρο που δυσχεραίνει, κι αυτή με τον τρόπο της, σημαντικά την ανεύρεση λύσης. Το Παλαιστινιακό έχει γίνει μέρος του ισλαμικού προβλήματος της Μέσης Ανατολής. Έχει αποκτήσει κι αυτή τη διάσταση γεγονός που το κάνει ακόμα πιο σύνθετο και πιο δύσκολο στην επίλυσή του.

Θ.T.

17-1-2013

Το ατραγούδιστο παρόν

Πηγή: http://www.culturenow.gr

Ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα το παρόν δεν υπήρξε τόσο ατραγούδιστο όσο στις μέρες μας....

Κι ας έδιναν «ήχο και υλικό» η αγωνία και η οργή των ελλήνων στους δρόμους, στις πλατείες, παντού,  κι ας εγκυμονούσε  η συγκυρία  λόγους κι αφορμές  να γεννηθούν καινούργια τραγούδια, κι όμως…. Τραγούδια από το παρελθόν συνόδευσαν κι εξακολουθούν να συνοδεύουν την αγωνία των αγανακτισμένων ελλήνων, ό,τι ακούστηκε, ό,τι ακούγεται στις διαδηλώσεις τα τελευταία δύο χρόνια έρχεται από τις ισχυρές αποταμιεύσεις του παρελθόντος. 

Πιο ένοχη σιωπή  δεν έχει ζήσει  η τέχνη του τραγουδιού στον τόπο μας. Βλέπουμε την ελληνική κοινωνία να πλήττεται όσο ποτέ άλλοτε, να παίζονται τα πάντα και εμείς, οι δημιουργοί  του ελληνικού τραγουδιού, παραμένουμε βουβοί και άφωνοι, σαν λοβοτομημένοι. Το τραγούδι, το πιο ισχυρό πολιτιστικό όπλο των ελλήνων παραμένει  αυτή τη στιγμή, πάνω στο τραπέζι, άσφαιρο. Και άρα άχρηστο σε μια  κοινωνία που αλλάζοντας, αναζητά εργαλεία αντίστασης. Αν αναλογιστεί κανείς τώρα, πως η τέχνη του ελληνικού τραγουδιού στη χώρα μας, λειτούργησε για δεκαετίες ολόκληρες ως η βασική καλλιτεχνική λεωφόρος  έκφρασης του λαϊκού αισθήματος, ενώ αρκετές φορές διατήρησε και τον αφυπνιστικό και προφητικό της  ρόλο, καταλαβαίνει, γιατί αυτή η απουσία στην παρούσα περίοδο και μοιάζει και δείχνει, κοστοβόρα και εντυπωσιακά εμφανής.

Οι αγορές νίκησαν το ελληνικό τραγούδι πολύ πριν επιτεθούν στην ελληνική κοινωνία. Το εξάντλησαν, το αφαίμαξαν, το μετέβαλλαν σε ένα ακίνδυνο ψυχαγωγικό προϊόν, προορισμένο να διασκεδάζει τις αγωνίες και τους φόβους των ελλήνων, όταν εμφανίζονταν στο δρόμο προς την νέα ευρωπαϊκή πορεία της χώρας- η οποία πορεία όμως, έσκασε σα φούσκα πριν λίγο καιρό γεμίζοντας με πύον όλο το σκηνικό. 

Οι πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες με τα budgets και τα promotions, τα εκατομμύρια που διακινήθηκαν μέσω μιας πολυπλόκαμης μεταμοντέρνας βιομηχανίας θεάματος, τα μέσα ενημέρωσης και ο διαφημιστικός μηχανισμός προώθησης που αντικατέστησαν μύθους με ψυχή τοποθετώντας στη θέση τους εικονικές και χάρτινες αξίες, αφαίρεσαν το καλλιτεχνικό αίτημα από το τραγούδι και το γύμνωσαν από το βασικό του όπλο: την αυτονομία και ευελιξία του να βλέπει, να προβλέπει και να εκφράζει τη δυναμική μιας κοινωνικής πραγματικότητας, το τώρα και το αύριο σε άρρηκτη  σχέση με το παρελθόν, το πρόσφατο και το απώτατο.  

Η μεγάλη τέχνη βρίσκεται οπουδήποτε ο άνθρωπος κατορθώνει να αναγνωρίζει  τον αληθινό εαυτό του και να τον εκφράζει με πληρότητα μες στο ελάχιστο. Σε αντίθετη πορεία το ελληνικό τραγούδι των τελευταίων χρόνων επέλεξε να εκφράσει  το ψέμα μιας κοινωνίας που ήθελε να ξεχάσει τον εαυτό της, την ιδιοπροσωπία της, λες κι έτσι θα σταματούσαν να λειτουργούν οι αντιφάσεις που την χαρακτήριζαν. Το ελληνικό τραγούδι μέσα στη μικρομεσαία θάλασσα που έπεσε,  ξέχασε να κολυμπά κι έτσι έμεινε για χρόνια στα ρηχά. Γι’ αυτό κι αποκαλύπτεται τώρα ο Βασιλιάς πιο γυμνός από ποτέ στα μάτια όλων μας.

Από την εποχή των μεγάλων συναυλιών για τον Οτσαλάν και τη Σερβία έχουν περάσει πολλά χρόνια. Στο προσκήνιο εμφανίστηκαν δεκάδες νέοι δημιουργοί, νέοι τραγουδοποιοί, νέοι ερμηνευτές. Στο Σύνταγμα είδα ελάχιστους από αυτούς τους «νέους». 
Παραμένει ανοιχτό το ερώτημα, αν το τραγούδι θα εξακολουθήσει να λειτουργεί ως τέχνη ή θα αναλωθεί στο ρόλο του διασκεδαστή μιας μικρομεσαίας αυταπάτης με σαφή όρια και ημερομηνία λήξης.
 Κι όμως στην τέχνη συμβαίνουν πιο εύκολα ανατροπές απ’ ότι στην πολιτική. Ας το ελπίσουμε. 
Όπως λέει κι ο Μπρεχτ «Στον Καιρό της Φρίκης θα τραγουδάμε ακόμα; Ναι. Θα τραγουδάμε. Το τραγούδι της Φρίκης».
Παρασευάς Καρασσούλος

INFO: O Παρασκευάς Καρασούλος γεννήθηκε στην Αθήνα  και μεγάλωσε στον Υμηττό όπου συνεχίζει να ζει και να εργάζεται. 

Είναι στιχουργός, εκδότης  και καλλιτεχνικός διευθυντής της Μικρής Άρκτου. 

Υπήρξε επίσης εκδότης του μηνιαίου διαδικτυακού πολιτιστικού περιοδικού www.hridanos.gr, καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Λόγου και Τέχνης στον Υμηττό και εμπνευστής του θεσμού Ακροάσεις Νέων Καλλιτεχνών της Μικρής Άρκτου.

Αναδημοσίευση από το BLOG  ΑΕΡΑΚΙ